عمق یلداهاش

 

 تادستی بیاویزم

غرق شب های طولانیش

                                قعر رویاهاش

چکٌه چکٌه ببارانم

             بیرون بریزم از مردمک هاش

در سکوتی که مردمی ,

                              تر شده است

روی لب های خستگیش 

                می خزم سرخ می شود

                                           ارام

می نشینم و چانه می زنم

                                    تا صبح

 خواب هم که می بیند,  مرا

 بر سر پل ,خیسی مژه هاش

 تصویر می پردو باز پنهان می کُنَدم ؛

پشت برگ ها خط خطیِ 

                            تمام یلداهاش

 مشکی موهای لَخت را میریزد

 روی کوچه ی چشمها, براهی که

                                  پابذارم و دست بگذارم

                                           ازمیان زلف ها  بیرون بریزم از او

                                                                 ازسپیدی و از قعر رویاهاش

جذرخورشید تا مَد ماه

صورت هایی که به آفتاب دوختند و ...

چه بوسه ها که هنوز داغند و نسوختند

قرارِ فارغ شدن هفت ماهگی بود

نَه از مهرفارغ شدن و به ماه بردن و

                                              سقط های ماهیانه .

سالی به  هرزگی شمس و قمر

زیر لگد های بهمن   بالا می آورد

جنین خود را, تف می کندو مرگِ رنگ

 روی ز‌‌‌ُلف ِلخت  سرو ْ خط قرمز و ,

لب ها ی بید را سپید  شانه می زند به بند

تادر حصار تن و وطن ,به تبعید (خود خواسته !) ببرندمارا

وهر آنچه کاشتیم و برداشتند

                                             از زایش گاه و بی گاه

یه وقت بیدار شدم ازخواب قصه

 

دیدم مامان بازم با اشک بیداره

 

می گه لالا کنی تنها نمی شی

 

لالایی کردم و بابام به داره

 

دیگه لالا بگی خوابم نمی ره

 

یکی بود و یکی کم نمی زاره

 

یکی بود.اون یکی اگر نبودش!
 

کی با آزادی‌, باانسان جنگ داره؟

 

مامان بگو ,بگو ,لولو دروغه؟!
 

بابا یی هم داره آفتاب می کاره

 

 

 مامان باور بکن خوابام قشنگ نیست

 

دیگه جنگل برام خوش آبو رنگ نیست

چشامو خوب نگا کن ابر دارن

فقط سنگا صبوراش صبر دارن

دیگه نشین کنارم نمی خوابم

تو هم بیا می خوام با تو بتابم

تو شب هایی که بابامو ندارن

لولوها  سایه می شن  کم میارن

میوفتن رو زمین و پخش می شن

روزها مسئول کفن و دفن می شن

 

یه وقت بیدار می شم از خواب راحت

نشسته کودک من  بی شکایت

می گه :مامان! لالا کن وقته خوابه

همه  آزادن و  جنگ ها سرابه

 

لعنتی

این ساعت گیج خودش را دور می زند،چه برسد به من!

آخخ ،دردی .

دستی به سر می فشارم این هیاهو ولم نمی کند:

 درختانِ خود سوخته اند

 یا بی سر ،سر بر افراشته

و دنیا  با نِؤ دیوهای دو قطبی

سوت پایان می کشد توی گوش هام

و چه سرد گرفته چشمانم را آرنج دیگرم.

 همیشه دستی کم می آورم

حتی نمی توانم خودم رااز حلق بسوزانم و خاموش شوم

وچه سرد گرفته دو تابوت سیاه و بزرگ را دست دیگرم

کاش علامتی برای نَزَدَن بود!

تیک ،تاک

تییک

تاکِ دیگری خط خورد،

آخخ ،دردی .

اگر دستشان تو یه کاسه نبود ،

عقربک ها

دستی به مشت می فشارد

و چه سخت گرفته است صفحه ی سپیدِسنگ را دست دیگرم...

 

 

 

مُرد یکی به خاطر ریش

آن یکی زنده شد به عشق

پرونده شد عکس به حکم و

قاضی محکوم سرنوشت.

 

مَرد مانده به خاطر ریش.

زن رفت زیر پای بهشت

مَرد خواند زِ نایِ قَبلتُ

زن به پای چوبه نشِست.

                                         

برای راوی

مشتم را باز کردم

تا زلالی دریا,از میان انگشتانم ببارند

خیالم بود اگر با تمام کوچکی , دستانم را تکرار کنم

مست باران می شود

ونمی ماند  کویر

به خودنیامده ام

گل شدم باز

*****

چشمم را باز کردم

تا زلالی دریا,از میان مژگانم ببارند

خیالم بود اگر با تمام کوچکی ,اشک  را تکرار کنم

مست باران می شود

و نمی ماند

کویر

 

سوخت دلم

از قلبی که تبخیرش باران شد دریا شد و

به خود نیامده ام,

گل شدم باز

***

 

دلم برای خودم با کسی ,تنگ شده ست

*

 

 

بخواب بیداری !

برو آخر این صف طولانی ,نه !

 گمان نمی کنم نوبت به تو برسد ,

نژاد گاو ها ی دوقولو ,تنظیم خانواده ندارند.

قرمز بپوشی شاخت می زنند ,

عریان تر از همیشه ی پابرهنگان 

بخواب بیداری ! 

جیک هم نزن اگر ریگی به پایت فرو رفت

برایت پاپوش   می سازند

گفته بودم ساعتت رادست چپ ببندی

مدام مرز شب را رد می کند

شب بخیر بیداری

لا لا ,لا لا ,لالایی

لا لا ,لا لا ,لالایی

گسست

سنگ سکوت سرمازده,
 ستاره باران سادگی ها مان
و جاذبه ی صبور,
قانون زمینی هاست  , که ما
من و توی وصله پینه ای بیش نیستیم
و دوقطب مخالف هنوز چسبیده اند
چپانده اند خود را به هم برای بقاء
من از تو نیستم 
می شکنم قانون
و هر آنچه باعث نزدیکی های ناهمگون است
غربال!
بال ,بال می زنم

‎

تکیده ی پشتشو تکیه داده

 

به قامت قوی آغوش تو

 

چه بار سنگینی داره امانت!

 

تو کوله ی اون ,حالا رو دوش تو

 

یه حس آرامش خيسي داره

 

پیام      بارونا   توی  گوش  تو

 

يه برگ سرخ مونده برای شاخه

 

رنگ دلش ,مونده رو تن پوش تو

ماه برفی

باید هر شب کتاب هایم را 

    زیر نور مهتاب دوره کنم

                    تا یادم نرود

                                                  چون شبی

                                          که یکباره دلش از ماه خالی  می شود

                                           تو آب می شوی و من

                                              پا در گل می مانم

                                                                آدمک ,برفی من !